pets on art

อันที่จริง ผัง ต้นไม้เรา ถ้าเป็นต้นไม้จริงจะต้องเป็นต้นไม้ที่ใหญ่เอาการเลยละ

อันนี้่เอาเป็นว่า วงนี้ เป็นวง แรกของเรา ที่เรื่องราวก็ มากมายอยู่....อิ อิ

ส่วนวงต่อ ต่อไปก็เป็นนอกเขตรั้ว เรียกว่าขยายเป็น มายแม็ปเลย

แล้วเพื่อน ๆ ละ?

edit @ 18 Sep 2008 13:03:04 by pets on art

บางครั้งเพื่อน ๆ เคยรู้สึกไหมว่าหมามันพยายามพูดสื่อสารกับเรา พยายามเสียมากมากด้วย

อย่างเช่นเจ้าเพื่อนตัวนี้ของเราที่เรามักจะพบปะกับเกือบ เกือบทุกวัน

ดวงตาซื่อ ๆ  แป๋ว ๆ

กับรูปร่างค้อนข้างผอม ของเจ้าหมาสีดำ กระโดดไปมา เวลาที่เราเดินไปที่รับฝากรถ

เมื่อครั้งแรกที่เราได้เจอกัน เจ้าหมาไทยผสมรูปร่างขนาดกลางตัวนี้ ทั้งระแวง ทั้งเห่าไม่ไว้ใจและแทบเข้าใกล้ไม่ได้เลย พอนานวันเข้า เรามีขนมติดไม้ติดมือมา ก็โยนให้มันกินเพราะมันจะอยู่ห่างเราไป เกือบ 2 เมตรทุกครั้ง

จากความห่างไกล ค่อย ค่อยใกล้  และใกล้ จากเห่าไล่ เป็นรอคอย เพราะเพราะเพียงเราเลียวเข้าซอยมาเป็นต้องพบเจ้าตัวนี้ยืน คอยอยู่ที่ปากประตูที่รับฝากรถ พร้อมกับวิ่งหูลู่เข้ามา พร้องเปล่งเสียงที่แปลกออกไป ไม่เห่า แต่เป็นเสียง บลู๋ สูงบ้าง ต่ำบ้าง สลับกันไป พร้อมใช้มือ(ขาหน้า)เขียที่เท้า แตะที่ขาบ้าง มันจะมองหน้าและแสดงท่าเหมือนพยายามพูดคุย ใช่แล้ว ทำให้เราและเพื่อน ๆ เรียกเจ้าเพื่อนตัวนี้ว่า บลู๋ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนมนุษย์ และสัตว์โลกข้างถนนก็เกิดขึ้น จากเริ่มมีการทักทาย เป็นการสัมผัส ครั้งแรก ๆ ที่เราพยายามทำให้บลูไว้ใจและยอมให้ลูบหัวและหยอดยาแก้เห็บหมัดให้เจ้าบลู๋หดคอก้มตำ่ ตำ่ ทำตากระพริบถี่ ถี่

แต่บอกได้สัมผัส กัน เราลูบหัวมันจับหน้าตา  ครั้งหลัง ๆ บูลจะมานั่งคอยข้างประตูรถเลยไม่ต้องเรียก มาเพื่อจะทักทาย และสัมผัสเพราะคิดถึงกัน  และทุก ๆ ครั้งบูล๋จะต้องพูด จนบางครั้งฉันต้องถามกลับไปว่า" แล้วต้องการให้ฉันตอบว่าอะไร พูดซะเยอะเชียว "และทุก ๆ วันเจ้าเพื่อนตัวนี้ และเรา ก็จะมีช่วงเวลาของการสนทนากันเสมอ ๆ

ล่าสุดข่าวล่า มาแรง

บูล๋ กี๋ ออกลูกมา 7 ตัวเมื่ออาทิตย์ก่อน ก็เรา เพื่อนๆ ชาวบ้านแถวนั้นก็ช่วย ๆ ทำที่พักพิงชั่วคราวเพื่อช่วยบลู๋

ก็ยังไม่รู้จะเป็นไงต่อ ...แล้วจะมาเล่าให้ฟังค่ะ

edit @ 13 Sep 2008 11:33:40 by pets on art

จากการตัดสินใจอย่างเด็ดเดียวที่จะรับเจ้าหมา ตาบอด มาร่วมชีพ ระห่วางวันที่สมาชิกทุกคนออกข้างนอกไปทำงาน

มีสุขที่ยังเล็กและช่วยตัวเองไม่ได้ ทำให้เราต้องตัดสินใจแบบตายเป็นตาย หิ้วหมาไป ที่ทำงาน ห๋า......ใช่แล้วที่ทำงานจริง ๆ

เราก็ต้องกระซิบข้างหูเจ้าลูกหมาตัวน้อย( แบบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเจ้านายน่าจะพอรับไหมนะ... กลัว)

"มีสุขถ้ามีสุขจะอยู่กับพี่ พี่ ต้องเงียบนะ พี่ต้องไปทำงาน." 

เหมือนมีสุขจะรู้เรื่องตลอดทางเงียบตลอด แต่...

พอถึงที่ทำงานเจ้าตัวแสบกับร้องงืด..งืด จนพี่เพื่อนสาวใจดีนั่งหลังเราเริ่มถามได้ยินเสียงไรปะ

แหมไอ้เราก็ไม่อย่ากบอกแต่ต้องหาพวกหน่อย..ซักพัก อุ้ย...พี่ชายใจดีที่นั่งหน้าเราก็ถาม แล้วในที่สุดพี่ ๆทีมเราก็รู้หมด  แม้แม่บ้านในสำนักงาน นับว่าเจ้าสุขมีบุญมากโขที่ทุกคนเห็นใจแถมให้ค่านมค่าหมอ ชวยกันอุปอิ๊ปไม่บอก

แต่..ความลับไม่มีในโลก ถึงเวลาแล้วเจ้าสุข  ถ้าอย่ากมาทำงาน ต้องมาสมัครกับเจ้านาย...รับหรือไม่รับ

นายสุดสวยหน้ายิ้มแย้มใจดีแต่เข้มงวด เดินมาแล้วเดินมาตรงนี้ ทำไมสั่งงานนานจัง โอ้ย โอ้ย โอ้ย

ใช่แล้วมีสุขรายงานตัวอย่างเป็นทางการ  งีด...งีด โอ้ยเพิ่งรู้จักความเย็นยะเยือกตั้งแต่เท้าวิ่งขึ้นถึงปลายเส้นผม

เป็นอย่านี้เอง!!!!

"เสียงอะไร ? "

โอ้ว จะเป็นเสียงอะไรไปได้น้อกจากลูกหมา

ใช่แล้วเราต้องเข้าไปชี้แจง และฟ้าคงส่งคำว่าเมตตามากับเจ้ามีสุขน้อย ซึ่งเราก็ยอมรับจริง ๆว่า ยาก ยากมากจริง ๆ ที่นายกลับอะ-ลุ่ม-อะ-หลวย

สุขเลยเข้าไปอยู่ห้องซีร็อกที่มี่อนาเขตกันไว้หางไกลจากการทำเสียงรบกวน 

เรารับปากกันนายว่าทันที่ที่มีสุขช่วยเหลือตัวเองได้เราจะไม่นำมีสุขมาอีก.....เอ้อโล้ง

จากนั้นอีก1-2เดือนเราก็ยังมีกองทุนสนับสนุนการทำวัคซีน ถ่ายพยาธิและค่านมจาก จากพี่ ๆ เพื่อนในโครงการมีสุขอุปถัมภ์

เรายังนึกขอบคุณทุกคน ทุกสถานที่ทำให้มีสุขได้อยูกับเราทำให้เรามีความสุข

นี่ไม่ใช่เจ้าสุขนะค่ะ  เอาเจ้าหมาตัวใหม่มาฝากเพื่อน ๆ เลี้ยงค่ะ  แล้วจะมาเล่าให้ฟังใหม่ค่ะ

edit @ 11 Sep 2008 20:32:33 by pets on art