บลู๋.....หมาพูดได้

posted on 13 Sep 2008 10:39 by petsonart in MODIKA

บางครั้งเพื่อน ๆ เคยรู้สึกไหมว่าหมามันพยายามพูดสื่อสารกับเรา พยายามเสียมากมากด้วย

อย่างเช่นเจ้าเพื่อนตัวนี้ของเราที่เรามักจะพบปะกับเกือบ เกือบทุกวัน

ดวงตาซื่อ ๆ  แป๋ว ๆ

กับรูปร่างค้อนข้างผอม ของเจ้าหมาสีดำ กระโดดไปมา เวลาที่เราเดินไปที่รับฝากรถ

เมื่อครั้งแรกที่เราได้เจอกัน เจ้าหมาไทยผสมรูปร่างขนาดกลางตัวนี้ ทั้งระแวง ทั้งเห่าไม่ไว้ใจและแทบเข้าใกล้ไม่ได้เลย พอนานวันเข้า เรามีขนมติดไม้ติดมือมา ก็โยนให้มันกินเพราะมันจะอยู่ห่างเราไป เกือบ 2 เมตรทุกครั้ง

จากความห่างไกล ค่อย ค่อยใกล้  และใกล้ จากเห่าไล่ เป็นรอคอย เพราะเพราะเพียงเราเลียวเข้าซอยมาเป็นต้องพบเจ้าตัวนี้ยืน คอยอยู่ที่ปากประตูที่รับฝากรถ พร้อมกับวิ่งหูลู่เข้ามา พร้องเปล่งเสียงที่แปลกออกไป ไม่เห่า แต่เป็นเสียง บลู๋ สูงบ้าง ต่ำบ้าง สลับกันไป พร้อมใช้มือ(ขาหน้า)เขียที่เท้า แตะที่ขาบ้าง มันจะมองหน้าและแสดงท่าเหมือนพยายามพูดคุย ใช่แล้ว ทำให้เราและเพื่อน ๆ เรียกเจ้าเพื่อนตัวนี้ว่า บลู๋ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนมนุษย์ และสัตว์โลกข้างถนนก็เกิดขึ้น จากเริ่มมีการทักทาย เป็นการสัมผัส ครั้งแรก ๆ ที่เราพยายามทำให้บลูไว้ใจและยอมให้ลูบหัวและหยอดยาแก้เห็บหมัดให้เจ้าบลู๋หดคอก้มตำ่ ตำ่ ทำตากระพริบถี่ ถี่

แต่บอกได้สัมผัส กัน เราลูบหัวมันจับหน้าตา  ครั้งหลัง ๆ บูลจะมานั่งคอยข้างประตูรถเลยไม่ต้องเรียก มาเพื่อจะทักทาย และสัมผัสเพราะคิดถึงกัน  และทุก ๆ ครั้งบูล๋จะต้องพูด จนบางครั้งฉันต้องถามกลับไปว่า" แล้วต้องการให้ฉันตอบว่าอะไร พูดซะเยอะเชียว "และทุก ๆ วันเจ้าเพื่อนตัวนี้ และเรา ก็จะมีช่วงเวลาของการสนทนากันเสมอ ๆ

ล่าสุดข่าวล่า มาแรง

บูล๋ กี๋ ออกลูกมา 7 ตัวเมื่ออาทิตย์ก่อน ก็เรา เพื่อนๆ ชาวบ้านแถวนั้นก็ช่วย ๆ ทำที่พักพิงชั่วคราวเพื่อช่วยบลู๋

ก็ยังไม่รู้จะเป็นไงต่อ ...แล้วจะมาเล่าให้ฟังค่ะ

 

edit @ 13 Sep 2008 11:33:40 by pets on art

มีสุข...ก็ไปทำงาน

posted on 10 Sep 2008 16:28 by petsonart in MODIKA

จากการตัดสินใจอย่างเด็ดเดียวที่จะรับเจ้าหมา ตาบอด มาร่วมชีพ ระห่วางวันที่สมาชิกทุกคนออกข้างนอกไปทำงาน

มีสุขที่ยังเล็กและช่วยตัวเองไม่ได้ ทำให้เราต้องตัดสินใจแบบตายเป็นตาย หิ้วหมาไป ที่ทำงาน ห๋า......ใช่แล้วที่ทำงานจริง ๆ

เราก็ต้องกระซิบข้างหูเจ้าลูกหมาตัวน้อย( แบบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเจ้านายน่าจะพอรับไหมนะ... กลัว)

"มีสุขถ้ามีสุขจะอยู่กับพี่ พี่ ต้องเงียบนะ พี่ต้องไปทำงาน." 

เหมือนมีสุขจะรู้เรื่องตลอดทางเงียบตลอด แต่...

พอถึงที่ทำงานเจ้าตัวแสบกับร้องงืด..งืด จนพี่เพื่อนสาวใจดีนั่งหลังเราเริ่มถามได้ยินเสียงไรปะ

แหมไอ้เราก็ไม่อย่ากบอกแต่ต้องหาพวกหน่อย..ซักพัก อุ้ย...พี่ชายใจดีที่นั่งหน้าเราก็ถาม แล้วในที่สุดพี่ ๆทีมเราก็รู้หมด  แม้แม่บ้านในสำนักงาน นับว่าเจ้าสุขมีบุญมากโขที่ทุกคนเห็นใจแถมให้ค่านมค่าหมอ ชวยกันอุปอิ๊ปไม่บอก

แต่..ความลับไม่มีในโลก ถึงเวลาแล้วเจ้าสุข  ถ้าอย่ากมาทำงาน ต้องมาสมัครกับเจ้านาย...รับหรือไม่รับ

นายสุดสวยหน้ายิ้มแย้มใจดีแต่เข้มงวด เดินมาแล้วเดินมาตรงนี้ ทำไมสั่งงานนานจัง โอ้ย โอ้ย โอ้ย

ใช่แล้วมีสุขรายงานตัวอย่างเป็นทางการ  งีด...งีด โอ้ยเพิ่งรู้จักความเย็นยะเยือกตั้งแต่เท้าวิ่งขึ้นถึงปลายเส้นผม

เป็นอย่านี้เอง!!!!

"เสียงอะไร ? "

โอ้ว จะเป็นเสียงอะไรไปได้น้อกจากลูกหมา

ใช่แล้วเราต้องเข้าไปชี้แจง และฟ้าคงส่งคำว่าเมตตามากับเจ้ามีสุขน้อย ซึ่งเราก็ยอมรับจริง ๆว่า ยาก ยากมากจริง ๆ ที่นายกลับอะ-ลุ่ม-อะ-หลวย

สุขเลยเข้าไปอยู่ห้องซีร็อกที่มี่อนาเขตกันไว้หางไกลจากการทำเสียงรบกวน 

เรารับปากกันนายว่าทันที่ที่มีสุขช่วยเหลือตัวเองได้เราจะไม่นำมีสุขมาอีก.....เอ้อโล้ง

จากนั้นอีก1-2เดือนเราก็ยังมีกองทุนสนับสนุนการทำวัคซีน ถ่ายพยาธิและค่านมจาก จากพี่ ๆ เพื่อนในโครงการมีสุขอุปถัมภ์

เรายังนึกขอบคุณทุกคน ทุกสถานที่ทำให้มีสุขได้อยูกับเราทำให้เรามีความสุข

นี่ไม่ใช่เจ้าสุขนะค่ะ  เอาเจ้าหมาตัวใหม่มาฝากเพื่อน ๆ เลี้ยงค่ะ  แล้วจะมาเล่าให้ฟังใหม่ค่ะ

 

edit @ 11 Sep 2008 20:32:33 by pets on art

มีสุขอยู่กับเราได้ ซักพักใหญ่  และได้แสดงความสามารถที่เราทุกคนเป็นห่วง  ให้ได้ประจัก!!!!!!

แม่ "แล้วมันจะเดินยังไงละนี่ ตาก็มองไม่เห็นของวางเต็มไปหมด...อืม......ก็ใช่"

พ่อ"แล้วมันจะอึ ฉี่ อย่างใรละเนี่ย....ต้องเลอะเทอะ แน่แน่... ....อืม......ก็ใช่"

น้อง"แล้วมันไม่เห็นเราเวลาเราแตะมันจะตกใจ แล้วเผลอกัดเรามั้ย......อืม...ก็ใช่"

เรา"แล้วเวลาอาบนำ้เราจะจับและอาบแบบไม่ให้เผลอกิ๊บเราได้ไหม......ก็ใช่" ฯลฯ

มีคำถามเกิดขึ้นมากมาย จริง.....ง จริง

แต่ก็นั้นแหละเพราะมีสุขเป็นหมาพิเศษ เกิดมาพรอ้มกับความพิเศษ  เรื่องราวก็เกิดขึ้น

ในเช้าที่ทุกคนรีบออกจากบ้าน และเปิดประตูโรงรถทิ้งไว้

มีสุขผู้รักอิสระ ได้เดินออกไปเรื่อย ๆ และเรื่อยๆ และเรื่อย..........ย

ออกมาอีกที แม่ถามมีสุขละ มีสุขไปไหน เงียบ! ทุกคนวิ่งไปคนละทิศทาง หน้าบ้าน ไม่มี

ข้างบ้าน ไม่มี  หลังบ้าน ไม่มี โ้อย แย่ แล้วมีสุข หาย

แม่กับน้องชายเรารีบขับรถออกหา แล้วก็ไปพบมีสุขอีกซอยนอนขดอยู่ริมทางเ้ท้า ตัวสั่นและมีแผลถลอก

น้องเรารีบลงไป ปากก็เรียกมีสุข มีสุข แบบนุ่มนวล มีสุขชะเง้อคอหา น้องชายเราเข้าไปสัมผัสตัวและอุ้มมีสุข

ขึ้นรถ มีคนแถวนั้นเดินมาหาแม่บอกว่ามีสุขถูกรถชนเพราะตอนแรกเห็นยืนอยู่กลางถนน ก็คิดว่าเป็นหมาตาดี

มีรถกระบะวิ่งมาเห็นมันไม่หลบก็เลยขับชนมัน  เค้าเลยอุ้มมาไว้ที่ทางเ้ท้า ถึงได้รู้ว่าเป็นหมาตาบอด

ทุกคนรู้สึกผิด แต่นั้นละเพราะมีสุขพิเศษ จึงไม่เป็นไร นอกจากตกใจมาก และมีแผลถลอกภายนอก

หลังจากวันนั้นมีปรากฎการพิเศษเิกิดขึ้นให้เราไดขำกัน  เพราะ ไม่ว่ามีสุขจะวิ่งปุเลง ปุเลง ไป ไป มา มา

ในบ้านยังไง ถึงแม้ประตูบ้านจะเปิดกว้างซักแค่ไหน มีสุขจะมาหยุดที่สุดขอบประตู แบบเบรคเอียด!!! 

เหมือนกับว่าจะมีรั้วที่เรามองไม่เห็นกั้นอยู่ และไม่เคยหลงออกจากบ้านอีกเลย

ความสามารถพิเศษ

มีสุขสามารถ วิ่งในบริเวณบ้านโดยไม่ชนข้าวของ ได้ยังไงไม่รู้

มีสุขมีห้องน้ำที่เป็นที่เป็นทาง แต่มีบ้างครั้งก็เผลอไปบ้าง  เราคิดว่าคงไปไม่ทัน

มีสุขจำกลิ่นและเสียงที่เรียกได้อย่างแม่นยำ และมักจะทิ้งหน้า และพิงทั้งตัวมาที่เราแบบไว้ไจสุด สุด

( ลองขะเยิบหนีบ้างดีไหมน้าาาาา)

มีสุขชอบเสียงที่เราเรียก และจะชะเง้อคอหา พร้อมยืนให้เราเกาหลังอาบน้ำเป็นอยางดี แต่ก็มีวิ่งหนีบ้าง

แถมไปหลบใต้แท้งค์นำ้ได้ไงไม่รู้

มีสุขสามารถยืนเงยหน้าขึ้น-จมูกชี้ฟ้าทำจมูกฟุตฟิต เหมือนว่าโลกนี้ช่างน่าหอมหวน รื่่นนรม เป็นยาอย่างดีใดเราได้เห็นและได้นึกถึง 

นี่ละนายมีสุข ที่เราและที่บ้านไม่เคยลืมเค้าเลย แม้เค้าจะจากเราไปแล้ว ยิ้มเท่านั้นที่มีสุขฝากไว้

 

edit @ 11 Sep 2008 11:58:03 by pets on art

edit @ 11 Sep 2008 11:58:45 by pets on art

edit @ 11 Sep 2008 12:03:37 by pets on art

edit @ 11 Sep 2008 13:20:44 by pets on art